Sinds eeuwen geloven hele volksstammen dat God de Oerschepper is, zelfs zijn er creationisten wie de oerknal, de evolutie en God met elkaar ineen brengen, als zijnde de drie-eenheid

Wie weet, maar ik weet beter, gisteren ben ik namelijk door die UFO op de Inktpot ontvoerd en middels een tijdgat mocht ik gedurende een uur de geboorte van God meemaken.

Eerst een biertje natuurlijk voor de reis zou beginnen, het is namelijk een pokkejantjesend om er te komen, Mars, wat dachie dan, jaren trainen, een verhipte tijd met nog wat luitjes opgesloten zitten om te zien of de geest het aan zal kunnen, tja, wat de fok, we gaan op weg om de heilge geest te ontmoeten, dus schiet op.

Zo gezegd zo gedaan, in een Sojoez-tig op weg, vlotte verbrandingen en prima wodka, een zeer geslaagde landing dankzij de antimaterie-ballonnen, drie flinke stuiters en we stonden redelijk stabiel.

Wonderlijk, de beelden wie NASA ons allen lieten zien kloppen niet, het is hier groen, fris, er kabbelen beekjes met voldoende forel en paling om een stad mee te voeden

Nadat we als team over onze verbazing waren gekomen togen we aan de missie, op weg naar het huis van God, een kleine 999999999.99999 miljard jaren geleden.

En dat in een half uur reistijd, dus u begrijpt wel wat voor training het schip en de astroploten hebben moeten ondergaan.

Goed, we drijven af, en dreven ook wat af, het landschap op Mars is namelijk onderhevig aan hevige invloed van goudstromen onder de aarde, op een meter of dertig van de korst.

Dat terzijde, terug naar het huis van God, dat duurde niet lang, met de paardentram op nitro waren we er zo.

Tromroffels en bazuinen, de eerste tikken van de eiertand waren al te horen en zien, op vertoon van onze boardingpasses mochten we door voor een zitplaats op de vierde rij, niet gek voor aardlingen, toch?

Om een lang verhaal niet duf te maken, onze God, beroemd, berucht, bejubeld, verguisd, is het hermafrodiete kind van een schone Martiaanse, wulps, vol in de vullingen en rondingen, aantrekkelijk. Dat kon men van haar eerste broedsel niet zeggen, men heeft het wel eens van kom je uit een paasei maar dit wezen had werkelijk overal bebloede strengen om zich zitten, en dan niet met het bloed zoals wij dat kennen, neen, grauw, blubberig met klontjes.

Maar, dan herinner ik me mijn goeie bioleraar weer, ook een lelijk eendje wordt een canard a l’orange. Proost, over het verdere verloop van Gods leven zal ik het later hebben.

© Olaf en Chris